Schipholbrandoverlevende gedeporteerd - deel 1

Ricky, illegaal en ongewenst in Nederland, opgepakt omdat hij niet genoeg saldo had op zijn ov-chipkaart.

Post Traumatisch Stress Syndroom

Hij is zwaar getraumatiseerd door de Schipholbrand, waardoor hij leidt aan een Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS). De Nederlandse staat was van de PTSS overtuigd: Ricky heeft het volledige schadevergoedingsbedrag uitgekeerd gekregen wegens PTSS, veroorzaakt door de Schipholbrand en de ‘behandeling’ daarna door marechaussee en justitiepersoneel. Dit vormde echter geen belemmering voor de staat om in 2007 een poging te doen Ricky uit te zetten naar Nigeria. Hij zat toen in uitzetcentrum Zestienhoven. Destijds is het niet gelukt.

In 2010 probeerde de staat het opnieuw – en ditmaal met succes.

Detentiecentrum Alphen aan den Rijn

Ricky belandde in detentiecentrum Alphen aan den Rijn. In Alphen is er één keer per dag één uur luchten. De celdeuren gaan dicht om 16.40 u, open om 8.00 u, tussen de middag dicht van 11.30 u tot 12.40 u. Dat humane regime van 'de hele dag de deuren open', betekent dus in de praktijk: 7 ½ uur 'recreatie' per dag. Dan zit je toch nog dus 16 ½ uur 'achter de deur'!

Het opgesloten zijn verergerde zijn trauma: hij ging slecht slapen, kreeg angstaanvallen en was voortdurend bang dat er brand uit zou breken. De psycholoog in het detentiecentrum schreef zijn klachten toe aan stress door opsluiting en raadde hem aan tv te kijken. Voor het trauma, opgelopen door de Schipholbrand, was geen aandacht, noch werd er enig begrip voor opgebracht…..

Isolatiecel

  ….want Ricky belandde zelfs in de isolatiecel (= kale cel, geen radio/tv, zitelement voor overdag, 's nachts een matras, speciale kleding). Toen hij stond te telefoneren, ging er een alarm af en werden alle gevangenen gesommeerd terug te gaan naar hun cel. Met de Schipholbrand in zijn achterhoofd sloeg de paniek bij Ricky toe, toen een bewaker zei dat het wel eens een brandalarm kon zijn. Hij kreeg toestemming zijn telefoongesprek af te maken, maar werd daarna toegesnauwd door een andere bewaker en vervolgens door een groep bewakers hardhandig tegen de grond gewerkt, geboeid en voor vijf dagen in de isolatiecel geplaatst. Een klacht werd zowel door de directeur als de Commissie van Toezicht, zonder Ricky te spreken, afgewezen.
De Commissie van Toezicht in detentie- en uitzetcentra is sowieso een lachertje. Slechts 2% van alle ingediende klachten in die sector wordt 'gegrond' verklaard.

Kamp Zeist

Enige tijd later werd Ricky overgeplaatst naar Kamp Zeist – hij kwam terecht op een speciale afdeling, gebouw 52, voor mensen die 'extra zorg behoeven'. Als reden voor overplaatsing werd gegeven dat men in Kamp Zeist gespecialiseerd zou zijn in het detineren en behandelen van mensen met PTSS – in een bosrijke omgeving.
Ricky vertelde ons echter dat het dagprogramma in gebouw 52 zeer sober is: men mag slechts 2 x 1.45 minuten per dag de cel uit (luchten in de bosrijke omgeving incluis) - dat betekent dus 20 ½ uur per dag in eenzame opsluiting, want in gebouw 52 wordt geen cel gedeeld. Dit is de manier waarop de staat PTSS patiënten zonder papieren behandelt!

Ricky’s psycholoog in Kamp Zeist bleek bovendien dezelfde als die hij had in Alphen - degene die zijn trauma toeschreef aan stress door opsluiting en hem aanraadde tv te kijken.

Opnieuw isolatiecel

Ook in Kamp Zeist belandde Ricky in de isolatiecel: met veel geweld werd hij geboeid en mishandeld en in de isolatiecel gegooid. Nog geboeid werden hem de kleren van het lijf gerukt. Een maatregel voor zijn eigen veiligheid heet dat dan. Als reden voor deze 'maatregel' werd opgegeven dat hij over de telefoon tegen iemand zou hebben gezegd dat hij zichzelf wat zou aandoen. Of dit klopte werd hem pas na een paar dagen in de isolatiecel gevraagd.

Ricky's geestelijke stabiliteit ging door deze behandeling hard achteruit. Hij sliep vrijwel niet meer, ontwikkelde allerlei lichamelijke stressklachten en had doorlopend tranende ogen als gevolg van een chronische oogontsteking die niet behandeld werd.
Het is meer dan schandalig hoe Justitie met deze man om is gegaan: aan de ene kant erkenden ze dat hij zorg nodig had, aan de andere kant gooiden we hem wel in isolatiecellen.

Deportatie

De overheid kreeg uiteindelijk haar zin: Ricky kon worden uitgezet. Geen verblijfsvergunning, geen medische behandeling – zelfs geen oprotpremie. Integendeel: er werd gekozen voor de goedkoopste en meest vernederende manier van uitzetten: niet per lijnvlucht, maar per charter, die diverse Europese luchthavens afgaat om 'deportees' op te halen en die als menselijk vee terug te vliegen naar hun land van herkomst.

lees ook deel II

Janneke van Beek,

27 februari 2010

Gemeente Haarlemmermeer ‘onmenselijk’

Gisteren, 4 februari 2010, stemde de gemeenteraad van Haarlemmermeer vrijwel unaniem in met een wijziging van het bestemmingsplan, waardoor de nieuwbouw voor het nieuwe Justitieel Complex op Schiphol groen licht heeft gekregen.
De vergadering was geheim, we zullen nooit te weten komen wie daarin wat heeft gezegd – en met welke argumentatie.

Na afloop gaven enkele partijen toelichting op hun beslissing. Daar kwam aan het licht dat de gemeenteraadsleden (deels?) van mening zijn dat de situatie in het huidige complex 'onmenselijk' is. Daarom, zo vindt men, zal het een hele verbetering zijn dat er een nieuw complex komt, want daar zal het goed geregeld zijn met de veiligheid.

Dat roept bij mij een aantal vragen op.

Op grond waarvan vinden de gemeenteraadsleden het huidige complex 'onmenselijk'? Is dat, omdat er een aantal jaren een brand heeft gewoed waardoor 11 mensen omkwamen en velen een trauma opliepen? Inmiddels is er aan de brandveiligheid van het cellencomplex het een en ander gesleuteld; in theorie zou een brand met een dergelijke fatale afloop niet meer kunnen voorkomen. Dus dat argument gaat niet op.

Is het, omdat de gemeente de opsluitomstandigheden in dít specifieke complex 'onmenselijk' vindt? Zo ja, dan is het schandalig dat de gemeenteraad niet veel eerder alles op alles heeft gezet om dit complex te sluiten – zij zijn daarmee medeverantwoordelijk voor alle jaren die gevangenen in cellencomplex Schiphol Oost onder 'onmenselijke' omstandigheden hebben doorgebracht.

En waarom zouden die omstandigheden in dit complex eigenlijk meer 'onmenselijk' zijn dan de omstandigheden in andere detentiecentra? Waar baseren de gemeenteraadsleden zich dan op? Zijn ze wel eens op bezoek geweest in detentiecentra? En zo ja, hebben ze dan met (niet door de directie voorgeselecteerde) gevangenen gepraat? Als ze dat zouden hebben gedaan, zouden ze er achter zijn gekomen dat de omstandigheden in álle centra 'onmenselijk' zijn, omdat vreemdelingenbewaring op zichzelf 'onmenselijk' is. Dat zal niet veranderen door de komst van een nieuw complex, hoe 'veilig' ook.


cellengang op schiphol


Veilig trouwens voor wie? Voor de bedrijven in de buurt, die in hun zienswijze de angst uitspraken dat er mogelijk vrijgelaten of ontsnapte illegalen op hun terrein zouden komen rondspoken? Voor de gevangenen zelf, zodat ze niet meer de kans lopen levend te worden verbrand? Dat laatste is overigens nog maar de vraag, want in de afgelopen negen dagen hebben twee gevangenen in detentiecentra, één in kamp Zeist en één op de bajesboot in Zaandam, hun cel in brand gestoken. De brandweer schijnt er nog een hele kluif aan gehad te hebben – logisch, want Kamp Zeist bestaat deels uit wrakkige houten barakken, en op de boten in Zaandam heeft architect Erik Fokkema van EGM Architecten een dusdanige hoeveelheid hout laten verwerken, dat gevangenen vanwege brandonveiligheid geen magnetron op hun cel mogen hebben....


brand in kamp zeist


De aanstichters van die branden zullen vervolgd worden en lopen het risico op een flinke gevangenisstraf. Iemand die brand stichtte in zijn cel op de bajesboot in Dordrecht werd veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden. Waaróm gingen die mensen over tot een dergelijke drastische actie? Die levert immers gevaar voor eigen leven op en voor dat van anderen? Antwoord: uit pure wanhoop, veroorzaakt door de ‘onmenselijkheid’ die inherent is aan het vreemdelingenbeleid. Ga maar na: mensen opsluiten die niets gedaan hebben, voor maanden en maanden en maanden, ze chanteren met langer vastzitten als ze niet meewerken aan hun terugkeer. Terugkeer naar een land dat ze nu juist ontvlucht zijn in de hoop op een beter, ‘menselijker’ leven, hier in het rijke westen.

Deportatie is vrijheid, Orwell zou het bedacht kunnen hebben. Meewerken betekent weliswaar mogelijk (maar lang niet altijd) vrijheid, maar vooral angst voor de toekomst. NIET meewerken levert langere gevangenschap op, oftewel, zoals rechters zeggen: “Door het niet verlenen van medewerking ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit frustreert eiser het onderzoek en heeft hij de duur van de inbewaringstelling – mede – aan zichzelf te wijten”.

Daar zit je dan dus, in zo'n detentiecentrum. Om wanhopig van te worden, hetgeen dan ook vaak gebeurt. Depressie en agressie heersen alom. Bewakers, slechts aangesteld om de orde en rust te handhaven, delen meedogenloos straffen uit, als agressie weer eens toeslaat – of als iemand zich niet aan wat voor regel dan ook houdt. Agressie van bewakers wordt nooit bestraft, en bij klachten trekt de gevangene in 97% van alle gevallen aan het kortste eind.


straf


Uit angst voor represailles zakken de meeste gevangenen weg in apathie en brengen hun dagen door in ledigheid, liggen op hun bed televisie te kijken of spelen eindeloze potjes domino in de recreatiekamer. Wat een vreselijk leven! Onmenselijk? Jazeker. De overheid breekt menselijke geesten, is het niet bij deze keer vreemdelingenbewaring, dan wel bij de volgende keer. Onmenselijk beleid? Jazeker.

Door in te stemmen met het nieuwe complex en door zich niet uit te spreken tegen het concept 'vreemdelingenbeleid' op zichzelf, verklaar ik de gemeenteraad Haarlemmermeer medeverantwoordelijk, oftewel medeschuldig, aan ‘onmenselijkheid’.

Mijn uitspraak luidt aldus: “Door het niet verlenen van medewerking ten behoeve van sluiting van cellencomplex Schiphol Oost en het wel verlenen van medewerking ten behoeve van het nieuw te bouwen Justitieel Complex Schiphol frustreert de gemeente Haarlemmermeer verbetering van het onmenselijke vreemdelingenbeleid en heeft hij de in de cellencomplexen heersende ‘onmenselijkheid’ – mede – aan zichzelf te wijten”.

Waarvan akte.

Janneke van Beek, 5 februari 2010

"De knop moet om”, chantage door de Dienst Terugkeer en Vertrek

bezoekzaal bajesboot

Op 2 januari 2010 publiceerde Trouw een artikel, waarin de lezer een kritiekloos kijkje achter de schermen wordt geboden bij de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V). “Wij werken op humane en professionele wijze aan terugkeer – zorgvuldig en waardig”: DT&V's reclameboodschap aan de buitenwereld.

Ik bezoek al jarenlang mensen in vreemdelingenbewaring en hoor hele andere verhalen. Tijd om iets van de 'newspeak' van de DT&V door te prikken!

Volgens de website van de DT&V is de dienst 'verantwoordelijk voor het voorbereiden, bevorderen en organiseren' van het uitzetten van illegalen uit Nederland. Alle terugkeertaken van de IND en de vreemdelingenpolitie zijn erin ondergebracht. Dit geldt ook voor bijna alle terugkeertaken van de marechaussee.

Wat betekent dat in de praktijk?

Als je bij een of andere flutcontrole geen geldige papieren kunt laten zien, zit je binnen een paar dagen in een illegalengevangenis. Detentie is een doel op zichzelf, een pressiemiddel, want als je niet 'vrijwillig' meewerkt aan je uitzetting, werk je onvrijwillig maar tegelijk automatisch mee aan het voortduren van je detentieperiode – zo redeneren vreemdelingenrechters. De illegaal als Untermensch: voor jou geen 'nemo tenetur', het recht van een verdachte om te zwijgen. Dat recht behoort tot de elementaire kenmerken van een eerlijke procedure, zoals bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens. Illegaal verblijf is geen misdrijf, een illegaal is daarom geen 'verdachte', dus als je zwijgt tegenover de vreemdelingenpolitie en/of de IND is dat weliswaar niet strafbaar, maar levert paradoxaal tóch gevangenisstraf op: mensen die 'hun uitzetting frustreren' zitten al gauw een jaar vast, of langer!

Jij, de gevangen ‘vreemdeling’, weet dat, de DT&V weet dat. Die gebruikt het pressiemiddel 'detentie voor onbepaalde duur' dan ook om mensen te bewegen tot zogenaamd 'vrijwillig vertrek'. Psychische marteling, zo gaat dat in een ‘fatsoenlijk’ land. ‘De knop moet om’ is dus in feite niets meer of minder dan chantage.


DT&V komt op bezoek

Minimaal elke maand vindt er een 'vertrekgesprek' plaats.
De spijkerharde ambtenaren van de DT&V zijn niet gevoelig voor persoonlijke omstandigheden: partner in Nederland, kinderen, werk…. “Je hebt de plicht dit land te verlaten”. Smeekbeden, huilpartijen, woedeaanvallen; alles stuit op een stoïcijns: ''Je hebt de plicht dit land te verlaten”. Is het niet 'vrijwillig', dan onder dwang, begeleid door de gewelddadige escortservice van de Kmar.

Bij geen succes trekt de DT&V de psychologische trukendoos open: eerst vriendelijk doen en zeggen: “Je bent zo weer vrij”, daarna hard en arrogant je onder druk zetten met opmerkingen als: “Ik zal er voor zorgen dat je weer wordt opgepakt als je nu wordt vrijgelaten”.

Liegen en bedriegen is ook een veelgebruikt middel. Mensen mededelen dat er al een laissez-passer klaar ligt voor een land waar ze niet vandaan komen, bijvoorbeeld.

Als onderdeel van de DT&V kan de vreemdelingenpolitie er ook wat van: regelmatig worden bezoekers van mensen in vreemdelingenbewaring benaderd (nadat het detentiecentrum hun naam en telefoonnummer aan de vreemdelingenpolitie heeft doorgebrieft). Partners en vrienden worden dan met slinkse verhoormethoden onder druk gezet om informatie te geven over 'de vreemdeling'.

De ambtenaren van de DT&V maken gebruik van protocollen, waarin elke door hen te nemen stap minutieus beschreven staat. De administratie op orde, daar is Nederland goed in. Was het niet dankzij 'onze' geweldige administratie dat Nederland in de Tweede Wereldoorlog procentsgewijs de meeste Joden van heel Europa wist te deporteren? Kennelijk moeten ‘we’ kampioen blijven in deporteren..... nu zijn de illegalen aan de beurt.

In het artikel uit Trouw zegt Rhodia Maas, directeur van de DT&V: “Je denkt allemaal wel eens: dit is sneu wat hier gebeurt”.
Dat zou kunnen, maar als de DT&V-ambtenaren op het werk komen, gaat bij hen óók ‘de knop om’. Door gebruik te maken van bovengenoemde protocollen transformeren zij zich door een druk op hun knop vrijwillig tot voorgeprogrammeerde robots, die ‘gewoon hun werk doen’. Werk waardoor ze verantwoordelijk zijn voor onder meer traumatiserende detentieomstandigheden en het uit elkaar trekken van families en vrienden, terwijl ze tegelijkertijd meewerken aan de uitbreiding van het neoliberale westerse kapitalisme, dat parasiteert op de landen waarnaar de illegalen moeten terugkeren – met niets.

Stop de controles, vrijheid van beweging voor iedereen!

Janneke van Beek
3 januari 2010

Harmondsworth, privaat uitzetparadijs?

De privatisering van het gevangeniswezen in Nederland is in gang gezet en er lijkt geen weg terug: nieuwbouw op Zestienhoven, op Schiphol, verbouwing van Kamp Zeist, een gevangenis in Zaandam ter vervanging van de Bijlmerbajes....

Voor mensen die kritiek hebben op de manier waarop met name illegalen door de Nederlandse overheid worden opgesloten, zou de keuze voor detentieprivatisering wel eens hoge ogen kunnen gaan gooien. Want hoewel er op papier door de Dienst Justitiële Instellingen enkele versoepelingen zijn aangebracht in het 'dagprogramma', stellen die nieuwe regels in de praktijk niet zoveel voor. In theorie kunnen de mensen nu twee keer per week bezoek ontvangen, maar in werkelijkheid wordt het gebruikt als een privilege dat kan worden afgepakt. En wat te denken van 'de celdeuren staan de hele dag open', als dat betekent dat je met z'n allen in een kamer mag zitten spelletjes doen?

Nee, dan maar liever een mooie private bajes! In Engeland schijnt er een detentieparadijs op aarde te bestaan, uitzetcentrum Harmondsworth, op vliegveld Heathrow. Delegaties van het Ministerie van Justitie, de Tweede Kamer, DJI, DT&V en vele anderen zullen er binnenkort een kijkje gaan nemen of hebben dat al gedaan.



Wat is er zo fijn aan resort Harmondsworth?
Het schijnt dat illegalen daar niet als criminelen worden behandeld! Om dat te benadrukken draagt het personeel geen uniform. Er worden geen disciplinaire straffen uitgedeeld, de celdeuren staan de hele dag open, het eten is van een hoog niveau, er zijn educatiemogelijkheden. Hoog wordt ingezet op leuke terugkeerprojecten, ook het IOM is prominent aanwezig.
De adders onder het gras: het particulier beveiligingspersoneel mag geen straffen uitvoeren, maar er is een overheidsinstantie binnen aanwezig die dat WEL mag. Het gaat namelijk als volgt: verblijf in Harmondsworth is een privilege, dat kan worden afgenomen bij 'slecht gedrag'. De sanctie daarop is overplaatsing naar een ander detentiecentrum, waar ze wel raad weten met ongewenst gedrag. Ook voor weigeraars m.b.t. vrijwillige terugkeer is geen plaats in Harmondsworth.
Dit detentieparadijs is dus alleen toegankelijk voor mensen die zich voorbeeldig gedragen en meewerken aan hun uitzetting.....


opstand in Harmondsworth

GEO U.K. zwaait sinds 29 juni dit jaar de scepter over dit paradijs. Ze hebben een driejarig contract binnengesleept ter waarde van $14 miljoen per jaar.
Moederbedrijf GEO Group, Inc., voortgekomen uit een fusie van Wackenhut en G4S, is een wereldleider in 'private corrections': ze baten 62 private bajessen uit oftewel 60.000 'bedden'. Ze bezitten 23% van de markt op dit gebied en zien binnenkort $318 miljoen aan kwartaalinkomsten tegemoet. Aandelen zijn gegarandeerd winstgevend!



Beveiligingsmagnaten kunnen dus gigantische winsten binnenhalen door mensen op te sluiten, winst gevoed door de belastingbetaler. Ook binnenkort in Nederland. De overheid betaalt volgend jaar 3.513.000 euro uit aan het consortium DC16, dat verantwoordelijk is voor de detentienieuwbouw op Zestienhoven, en daarna jaarlijks 7.027.000 euro.

Dit gat in de markt is te danken aan het niets ontziende wereldwijdverspreide neo-liberalisme, dat, ten gunste van megawinsten voor het Westerse bedrijfsleven, er de oorzaak van is dat mensen hun land moeten verlaten op zoek naar een menswaardig bestaan. Daar uitgebuit en hier vervolgens opnieuw te gelde gemaakt.

Hoe mooi en innovatief die private gevangenissen misschien ook mogen zijn, het blijven bajessen, of, zoals een vriend in vreemdelingenbewaring zegt: “Ze kunnen me opsluiten in een paleis, maar ik blijf opgesloten.”

Als we ons niet verzetten tegen de privatisering van het gevangeniswezen, zal Nederland in de toekomst bezaaid raken met private gevangenissen. Amerika is hier een afschrikwekkend voorbeeld van. Meer feiten zullen strafbaar worden gesteld, de straffen zullen hoger worden. Ook die trend is al ingezet. Want winst door opsluiting kan alleen worden gemaakt door die bajessen te vullen - binnenkort met mensen zonder papieren, in de toekomst met jou?





Neem ook eens een kijkje op de website http://www.dc-16.nl voor meer informatie over de privatisering van het nieuwe centrum op Zestienhoven.


Janneke van Beek
30 november 2009

Saboteer controles van de Stadswacht!

licensed to ruin lives

Ze hebben een vriend van me vorige week opgesloten op de bajesboot in Dordrecht – hij is voor de zoveelste maal in vreemdelingenbewaring gestopt.
Het was hem gelukt bijna twee jaar uit de klauwen van de vreemdelingenpolitie te blijven, maar nu heeft de stadswacht hem dan toch te pakken gekregen.

Zijn bestaan leek juist een beetje menselijk te worden: hij had een Nederlandse vriendin gevonden waarmee hij samenwoonde, er was wat rust in zijn leven gekomen. Hij werd opgenomen in haar familie. Zijn oorlogstrauma stak niet meer élke nacht de kop op.

Wel was hij altijd bang om weer opgepakt te worden, dus vertoonde hij zich zo weinig mogelijk op straat. Een jaar geleden stond er politie in de straat: hij raakte in paniek en sprong van het balkon. Dat leverde hem een verbrijzelde enkel op met maandenlange revalidatie.

Vorige week ging hij het hondje van zijn vriendin uitlaten. Hij nam het mee naar het veld vlakbij, waar honden los mogen lopen. Honden wel, illegalen niet – dat wisten mijn vriend en de hond niet.

Mijn vriend werd klemgereden door twee auto’s van de Rotterdamse stadswacht. Zoals wij Rotterdammers allen middels grote billboards weten, heeft de stadswacht sinds kort nieuwe bevoegdheden gekregen: De nieuwe Stadswacht. Kan meer, mag meer. Voor een schoon, heel en veilig Rotterdam.

Geen ID kunnen of willen laten zien? Handboeien om en mee naar het bureau!
Rotterdam schroeft de controleterreur dagelijks op – en er zijn kennelijk genoeg klootzakken (m/v) te vinden om die terreur uit te oefenen.




Nu is het niet zo duidelijk welke stadswacht meer kan en mag, maar intimideren mogen ze in elk geval allemaal. Van die bevoegdheid maken ze dan ook graag gebruik. Sommige mensen, zoals ondergetekende, worden daar boos om, de meeste mensen schrikken ervan.
Zo ook mijn toch al angstige en altijd op zijn hoede zijnde vriend.

De vier stadswachten hadden de dag van hun leven. Ze sommeerden mijn vriend zijn ID te laten zien. Hij belde zijn vriendin, die aan kwam snellen met haar eigen ID, zijn straatkrantpasje en wat papieren die bewezen dat hij medische hulp krijgt en in de strijd om het bestaan wordt bijgestaan door een maatschappelijk werker van Humanitas.
“Dat zijn geen identiteitspapieren meneer”, grijnsden de stadswachten, waarop ze gingen telefoneren met de politie.

Die kwam, constateerde illegaal verblijf en tot grote vreugde van de stadwachten werd mijn vriend aangehouden. Hij mocht nog even naar het huis van zijn vriendin om nog meer papieren te laten zien, als bewijs dat hij staatloos is en dus helemaal niet terug kán naar waar hij geboren is – maar dat mocht niet baten.

Zijn vriendin had intussen de grootste moeite de op sensatie beluste stadswachten, die mee waren gelopen naar haar huis, buiten de deur te houden.




De smeris nam mijn vriend in hun auto mee naar het bureau.
Daar werd hij na drie dagen in vreemdelingenbewaring gesteld.

De laatste keer heeft hij 18 maanden in vreemdelingenbewaring gezeten – de IND en de rechter bleven maar zeggen dat het ‘aan de vreemdeling is om zichzelf te verwijderen’ en gingen daarmee voorbij aan het feit dat mijn vriend door zijn staatloosheid niet eens de mogelijkheid heeft zichzelf te verwijderen.
Die situatie dreigt zich nu te herhalen.

Mijn vriend zit inmiddels doodongelukkig in een cel met nog een aantal andere lotgenoten.
Zijn vriendin ligt ’s nachts wakker van de zorgen en de stress.

Dagelijks wordt getracht het leven van mensen zonder papieren kapot te maken - en daarmee ook dat van hun familie, partners en vrienden. Onzekerheid en angst krijgen een plaats in hun leven, om daar nooit meer uit te verdwijnen.

Dit alles wordt mede mogelijk gemaakt door bendes overijverige Rotterdamse stadswachten, die huurlingen van de gemeente, die onder het mom van een schoon, heel en veilig Rotterdam hun machtswellust kunnen botvieren op de onderliggenden van de samenleving.

Is Rotterdam nu veiliger geworden omdat er een illegaal minder is?
Als het aan mij ligt niet!
Het is de hoogste tijd dat we een einde maken aan de macht van de stadswacht!
Saboteer controles van de stadswacht, de RET en weiger je preventief te laten fouilleren!

Lees ook:

saboteer controles

zandkorrels in de deportatiemachine

Janneke van Beek
5 juni 2009

De poort gaat open!

De poort gaat open!
Zaterdag 16 mei was het weer zover: De poort gaat open! - het jaarlijkse kijkje in de keuken bij een aantal bajessen in Nederland.


Ik schrijf expres ‘een aantal’, want ‘de Nederlandse burger die recht heeft om te zien wat er met zijn belastingcenten gebeurt’ mag van de DJI niet zien hoe detentiecentra voor vluchtelingen er van binnen uitzien, noch hoe mensen in speciale detentieregimes worden aangepakt. Daar zou het publiek waarschijnlijk alleen maar van schrikken. Nee, de bedoeling van de DJI is juist om mensen te laten zien dat het in de bajes in Nederland weliswaar geen hotel is, maar dat bewakers en directie zich tot het uiterste inspannen om ‘de boefjes’ (citaat bewaker) respectvol te behandelen. Mocht dat niet altijd lukken, dan is dat uiteraard geheel de schuld van het opstandige boefje, en die moet dan helaas soms wel eens een beetje minder aardig worden behandeld. Ahum.


groetjes uit de bajes

Mijn keuze was dit jaar gevallen op het Huis van Bewaring aan de Noordsingel in Rotjeknor. Een oud gebouw, dat op de nominatie staat om afgebroken te worden. De nieuwe bajes zou PI Noorderbocht gaan heten, en een private gevangenis moeten worden. Privaat in die zin dat een aantal grote bedrijven, samenwerkend in een consortium, verantwoordelijk zijn voor het ontwerp, de bouw, de financiering en het onderhoud van de nieuwe bajes. En dus vette winst zullen kunnen halen uit het opsluiten van mensen.

Maar dat feest gaat niet door!
Bajesdirecteur Gerard Bakx vertelde het laatste nieuws: de geplande pps nieuwbouw PI Noorderbocht is afgeblazen. Maandag 18 en dinsdag 19 mei horen we er meer van, tijdens een presentatie van een of ander masterplan. Dan pas zal het aan de pers worden meegedeeld. Dit is dus een onofficiële primeur!

Directeur Gerard Bakx is begonnen als bewaker. Hij vertelde dat hij directeur is geworden door “steeds de gaatjes te zien, stug vol te houden en te studeren, deels in de baas zijn tijd.” Hij werd destijds bewaker omdat hem dat wel stoer leek, hij deed toen veel aan sport en ‘het blijft “boeiend werken met gedetineerden.” Leuke woordspeling wel.

Ook interessant vond ik het om te zien dat in de bajeswerkplaats onder meer fritesverpakkingen voor McDonald’s gevouwen kunnen worden, en dat Schelde Sports (producent en leverancier van sport- en gymnastiektoestellen) ook gebruik maakt van lekker goedkope arbeidskrachten: verdiensten in de werkplaats: 13 euro per week voor 20 uur werken.


patatzak

Niemand behalve ondergetekende leek het een probleem te vinden dat er door de weeks na 17.00 uur GEEN verpleegkundige noch een arts aanwezig is in de bajes. Ook niet in het weekend. Wel is er voor noodgevallen een arts met een pieper buiten beschikbaar.

Het slotstuk van de rondleiding, de isolatieafdeling, werd ingeleid door een voorlichtingspraatje van een commandant van het Interne Bijstands Team. Het IBT is de knokploeg van de bajes, berucht om hun geweldsmisbruik.
Ik heb zelf wel eens met hen te maken gehad, zie
De legale terreur van het IBT

Hij vertelde het volgende: elke eenheid telt 5 mensen. Zodra het alarm afgaat moeten die binnen een half uur paraat staan. Dat betekent: je werkzaamheden als bewaker neerleggen en je als de sodemieter gaan verkleden.
De IBT-er beweerde dat ze gemiddeld eens per week moeten uitrukken – maar ook wel eens twee keer per dag.

Het peloton gaat altijd in vol ornaat naar binnen, gewapend met wapenstok, schild, pepperspray en handboeien, en met ‘beschermende kleding’: witte helm, beenbeschermers etc.


IBT-kostuum

Meestal is het verschijnen van het IBT al genoeg om mensen af te schrikken.

Zo niet, dan sleuren ze eerst iemand naar buiten, daarna gebruiken ze pepperspray en boeien ze hem/haar (over het gebruik van de wapenstok repte de commandant niet). De reden voor deze volgorde is omdat ze anders zelf ‘out’ raken van de pepperspray als ze die in de cel spuiten. Een van de bezoekers kwelde zichzelf met de vraag hoe het IBT pepperspray in de ogen van een brildragende gevangene kan spuiten, maar de commandant kon haar gerust stellen: “We spuiten pepperspray op het voorhoofd, dat levert enige tellen vertraging op, maar het is heus effectief.”
Ik denk dat het juiste antwoord eigenlijk had moeten luiden: “We rukken de gevangene de bril van zijn hoofd”. Maar ja, dat zou afbreuk doen aan het sprookje over respectvolle bewakers…


IBT in actie

Het IBT wordt ook ingezet om mensen naar het ziekenhuis te brengen, of naar de geboorte van hun kind, of naar een begrafenis. Dan is het IBT (meestal) in burger, maar evengoed wel in het bezit van pepperspray en handboeien.

Er waren wat ‘dwangmiddelen’ tentoongesteld, die ik in mijn handen heb gehad. Zo is er voor de bijtende gevangene een zwart masker annex helm. Het geheel ziet eruit als een kruising tussen een motorhelm en een Hannibal Lector-masker, uitgevoerd in hard plastic aan de kant van het gezicht en foam om de rest van het hoofd. Ook zag ik een dikke gordel met riemen waarmee je de polsen van mensen kunt ‘fixeren’, en ook iets waarmee je enkels kunt vastmaken.

Tot slot bezochten we de isolatieafdeling.


isolatiecel

In een van de isolatiecellen stond te lezen: ‘Beter een hoer als zus dan een bewa’, en ‘ Vertrouw geen enkele bewaker, het zijn allemaal klootzakken’.
Er zijn op het moment 8 isolatiecellen in de Noordsingel, waarin dagelijks een aantal mensen worden opgesloten – dagen, weken of maanden.

Ik was nog nieuwsgierig naar het dwangbed, oftewel ‘de fiets’, maar helaas, die was op een andere afdeling. Volgens de IBT-er werd de fiets trouwens bijna nooit gebruikt, hooguit 1x per 2 jaar. Gek dan toch dat ik zó al 2 mensen ken die daaraan zijn vastgebonden in de Noordsingel……..


de fiets

Mocht dit allemaal niet afdoende genoeg zijn om een rebelse geest te breken, dan is er altijd nog de FOBA in de Bijlmerbajes in Amsterdam, waar gevangenen legaal kunnen worden platgespoten en dus tot de zombie worden gemaakt zoals justitie haar gevangenen graag ziet……

“Wij hebben geen geheimen voor u”, werd meerdere malen tijdens de rondleiding gezegd. Dat is natuurlijk onzin, want de bezoekers hebben niet één gevangene persoonlijk mogen spreken, we hoorden alle verhalen maar van één kant. Zo ontstaat, al dan niet bedoeld, toch bij veel bezoekers het beeld dat een gevangene een luxeleventje heeft in de Nederlandse bajes. Dat bewees een van de bezoekers, die er maar niet over uit kon dat ze in de Noordsingel een magnetrón in de cel hadden! De aftandse verveloze koude cellen, het doorgezakte bed, het ontbreken van enig uitzicht naar buiten, dat was haar blijkbaar ontgaan. En dan heb ik het alleen nog maar over de accommodatie.

Niet veel woorden werden vuil gemaakt over de ellende van mensen die in voorarrest zitten, zoals verlies van baan of uitkering, verlies van huis, verlies van contact met partner, kinderen en vrienden… Een onzekere en donkere toekomst, want de eventuele veroordeling moet nog komen.

Ook hoorde ik weinig over de psychische aspecten van het verlies van persoonlijke vrijheid en autonomie. Het verplicht zijn de cel te delen met een onbekende.
Niet voor niets wordt ´Noordsingel´ in de wandelgangen ´Moordsingel´ genoemd: een aantal jaren geleden pleegden in vier maanden tijd vier gevangenen zelfmoord.

Natuurlijk werd er helemaal gezwegen over welke misdaad bestraft wordt en welke misdaad beloond. Waarom bijvoorbeeld de overheid het geweldsmonopolie heeft….

Conclusie: ik ben er helemaal vóór dat de bajes aan de Noordsingel gesloopt gaat worden. Wat mij aangaat: sloop alle bajessen!




Janneke van Beek,
18 mei 2009

Befehl ist Befehl

Ik zit in de trein. Een stukje verderop in de coupe zit een groepje Engelssprekende jongens.
De controleur komt, controleert mijn kaartje en haalt mijn kortingskaart door een scanner.
Hij loopt door en controleert de plaatsbewijzen van de jongens. Ze blijken met z’n zevenen met gereduceerd tarief op één kortingskaart te reizen.
De controleur zegt dat een aantal van hen in overtreding is: er mogen maar 3 mensen meerijden op 1 kortingskaart.


Ik loop naar de ‘overtreders’ toe en zeg tegen de controleur dat ze met mij meereizen – ik hen een kortingskaart.

Een paar minuten later komen twee controleurs naar me toe. De volgende keer moet ik me nergens mee bemoeien – als deze jongens gefraudeerd hebben, ben ik medeplichtig en zal mijn kortingskaart worden ingenomen. Ze waarschuwen me in mijn eigen belang.

Ik vraag ze, of ze ook mensen laten oppakken door de politie, als ze zwart of grijs rijden en ze geen geld en id bij zich hebben.
‘Zeker’, antwoorden ze, ‘dat is ons werk’.

,Beseft u wat daarvan voor die mensen de consequentie kan zijn? Als mensen werkelijk geen id hebben, worden ze gearresteerd en voor een jaar opgesloten in een detentiecentrum. Daar bent u medeplichtig aan!’ vertel ik ze.

‘Daar kunnen wij niets aan doen, dat is iets wat wij niet uitmaken.’ is het antwoord. ‘Wij doen ons werk’.

‘Maar als u dit nu weet, kunt u dan geen oogje dichtknijpen?’ vraag ik.
‘O, u wilt dat wij discrimineren?’ is het felle antwoord. ‘Dat wij moeten gaan kijken of mensen er buitenlands uitzien, en die dan niet controleren?’

‘De wet discrimineert’, zeg ik. ‘Als ik zonder kaartje reis en geen geld bij me heb, krijg ik een boete. Daar is overheen te komen. Zij, de mensen zonder papieren belanden een jaar in een detentiecentrum – voor hetzelfde feit’.

‘Moeten wij dan maar accepteren dat iedereen met een andere cultuur hierheen komt?’ zegt een van hen.
‘Nu discrimineert u dus’ zeg ik.

Ze springen onmiddellijk over op de bekende riedel: ‘Wij doen gewoon ons werk’.
Wat gevolgd wordt door: ‘U belemmert ons in het doen van ons werk. De volgende keer nemen wij uw kortingskaart in’.

Ik zeg dat ik hun reactie interessant vind, dat ik bezig ben met het schrijven van een paar artikelen over deze materie.

Daar schrikken ze een beetje van.
‘Maar ik zal uw namen niet in het artikel verwerken hoor’, stel ik ze gerust.

‘Onze namen krijgt u ook niet’ zeggen ze. ‘Maar als u dit publiceert, zal niemand zal ons er in elk geval van beschuldigen dat we ons werk niet goed doen’.

De dienstkloppers!

Ik vertel dat ik mensen bezoek in detentiecentra, van het telkens weer opgepakt worden voor kleine overtredingen, van de verloren jaren, om niets.

Hun reactie: ‘U doet uw werk, daar krijgt u voor betaald, wij doen het onze’.

Ik begin er nogmaals over dat ze indirect medeplichtig zijn aan het leed van medemensen. Misschien kunnen ze de gevolgen van het toepassen van hun regels aankaarten bij hun superieuren, suggereer ik.
Ze lopen schouderophalend en ongeïnteresseerd weg.

Ik ben inmiddels helemaal op dreef en ga het nog eens even uitleggen aan een mevrouw met dure tasjes naast me. Op deze manier heeft ze er nog niet tegenaan gekeken, zegt ze.
‘Sommige mensen kunnen helemaal niet terug – hun land is in oorlog, maar tegelijkertijd is wel hun asielaanvraag afgewezen.’ verduidelijk ik.

‘Ja, voor die mensen………….. maar al die economische vluchtelingen’ zegt ze.
‘Die mensen hebben toch ook recht op een beter bestaan’, zeg ik. ‘Pure armoede in hun land, geen werk…
Weet u wat het kost om mensen een dag in vreemdelingenbewaring te zetten? 166 euro! Dat is per jaar 60.000 euro…. Dat moet de belastingbetaler betalen. Het is echt goedkoper om mensen te laten werken, zelfs om ze een uitkering te geven’.

Ik had nog graag verder met die mevrouw gepraat, maar ik was op mijn bestemming, dus einde verhaal.

Janneke van Beek,
30 maart 2009